Felietony złośliwe i mniej złośliwe

W ubiegłym roku przyszedł do nas, jak to ładnie zowią "po kolędzie" taki - nowy chyba - wikary.
Nie uprzedzili go, że jesteśmy protestantami, albo ktoś mu głupi kawał zrobił, bo taki szczawik o wyglądzie cherubinka z bałwochwalczego obrazka odpustowego.
Zastukał, drzwi jak zwykle otwarte, więc wszedł. Pies,  45 kilogramowy wilczur, też młody, więc zdębiał, zastygł w bezruchu, zmysłom swoim nie dowierzając i nadziwić się takiej anomalii nie mogąc.
Pachniało mu jurnym samcem, a widzi kobietę w długiej sukni, jeszcze z kijaszkiem z farfoclami w łapie, a tego to on już naprawdę nie lubi, by mu ktoś kijaszkiem przed nosem machał, jeszcze baba obca, dziwożon jakowyś.
Nie nawykł też do mężczyzn w kieckach, to i pomylić się miał prawo. Dzieci jak pierwszy raz zobaczą coś obcego ich porządkowi świata, to płaczą, pies reaguje agresją.
Jak się rzucił, to księżulek dopiero za furtką połę mocno potarmoszonej sutanny mu z zębów wyrwał. Strasznie pomstował i wyklinał, jakoś nie jak duchowny, a taki wioskowy dresiarz z ławeczki pod sklepem.
Poszedłem potem tam do ich biura na zapleczu tego ichniego przybytku, przeprosiłem, ale chyba uraza została. Do lata ponoć pleban z ambony wypominał, że ewangelicy kapłana psami szczują, ancychrysty heretyckie...
A psy, znają się na ludziach, oj znają. W tym roku to już chyba "z głowy mamy", choć piesek tęsknie pod płotem wyczekuje, węszy, widać mu sutanna zasmakowała. A przytył jeszcze deko, zmężniał, zębiska na kościach wzmocnił, ale płonne nadzieje, z daleka omijają.

Wciąż mam w pamięci pewną bożonarodzeniową wigilię z czasów dzieciństwa dogłębnie zatrutą obawą, wręcz narastającym panicznym lękiem przed nieuchronną,  jak mniemałem, wiszącą niczym miecz Damoklesa nad moją nieszczęsną pacholęcą głowina straszliwą wizytą.
Wewnętrznie rozdygotany nasłuchiwałem pod drzwiami, czy znów jak ubiegłego roku nie nadciągną schodami ciężkie stąpania, a po donośnym łomotaniu do drzwi nie wkroczy niwecząc całą radość i magię świąt - ON.
Wozak z sąsiedztwa, okutany czerwonym szlafrokiem, ze zmierzwioną brodą z waty, dygając parciany wór na pleczystym grzbiecie węglarza, aby rozsiewając przaśny odór piwnogorzelniany, pohukując rubasznie, strojąc groźne miny i wytrzeszczając przekrwione ślipska, uzmysłowić mi i przekonać o pełnej realności bytu Świętego Mikołaja.
Po kompromitującym zdemaskowaniu przebrania własnego ojca, a rok potem sąsiada pełniącego na zasadzie wymiany usług rolę szafarza prezentów, rodzice wszystkich okolicznych maleńtasów dogadali się i wpadli na wątpliwy koncept zaangażowania miejscowego indywiduum, które skrzepione uprzednio różnorakimi trunkami , odtwarzać miało, tę tak ważną ich zdaniem  postać dobrotliwego świętego, a w praktyce przyczyniało się do zasiewania w naszych niewinnych duszyczkach pierwszych ziaren zwątpienia w prawdomówność i intencje dorosłych.
Przyznam, że wówczas już bardziej przekonywający wydawał mi się pan woźny przebrany za dziadka Mroza, a do dziś nie wiem dlaczego tak niezbędny, by na przedszkolnym wieczorku noworocznym odebrać przydziałową torebkę z szarego papieru,  z cudowną zawartością : pomarańczą, rumianym jabłuszkiem i kilkoma cukierkami z ZPC im. 22 lipca d. E. Wedel.
Za jakże rozsądny i nie wystawiający na szwank dziecięcej wiary i psychiki, uznałem później zwyczaj ukradkowego podrzucania prezentów pod choinkę, czy zawieszania w oczekiwaniu na nie pełnych uroku skarpet.
Owa tajemnicza, niewidzialna, ale w pełni realna dzięki otrzymanym podarkom obecność niezwykle ważnego kulturowo i społecznie rytuału wymiany darów, podczepionego w naszej tradycji do szacownego biskupa z Miry, jakoś i do dziś mocniej przemawia do mojej wyobraźni.
No cóż, „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” J 20:29.
Od siermiężno - ponurych czasów mego pogrążonego w mrokach budowy socjalizmu dzieciństwa, Święty Mikołaj zdążył się niesamowicie rozmnożyć, spowszednieć i co tu ukrywać zlaicyzować na wzór wspomnianego dziadka Mroza, anektując w okresie długo już przedświątecznym olbrzymie połacie przestrzeni publicznej i medialnej.
Nie wspominając już o niezliczonych osobnikach w czerwonych szlafmycach, molestujących naszą uwagę na ulicach, w centrach handlowych, czy zamawianych z wizytami domowymi przez sąsiadów, upiornych lalkach tarabaniących się po drabinie w co trzecie okno, to w prawie każdym programie tv jawi się nam rumiany i pyzaty brodacz powożący zaprzęgiem reniferów, lub z basowym ho, ho, ho lądujący z komina.
Nie mogę wprost nadziwić się marazmowi, znieczulicy, a może umyślnemu zaniechaniu, jakie w kwestii tej święto mikołajowej pandemii, ogarnęło tak licznych i czujnych  aktywistów i liderów protestów wszelakich.
Toć w ostatnich latach, gdy choćby wykorzystanie kolędy w reklamie, zwrócenie uwagi na zbyt głośne dzwony, nie mówiąc o uklęknięciu i ucałowaniu ziemi w podzięce za szczęśliwe lądowanie, budzi natychmiast rozkręcaną do monstrualnych rozmiarów burzę społeczną, medialną, a i często, gęsto z finałem w sądzie – nikt jakoś nie zamierza wziąć w obronę tak postponowanego, niecnie wykorzystywanego, a niejednokrotnie i ośmieszanego Mikołaja – jakby nie było, wyniesionego na liczne ołtarze świętego.
Chyba pora najwyższa dać odpór tym bezecnym poczynaniom, jakowyś komitet obrony świętego, czy choćby podwórkowe kółko zawiązując, bo jak tak dalej pójdzie, zaraza się rozprzestrzeni nie daj Bóg na innych i do tego dojdzie, że święty Franciszek będzie reklamował ustronne agroturystyki dla samotnych, a święty Florian gaśnice.

Paweł Ilecki

W nocy z‭ ‬19‭ ‬na‭ ‬20‭ ‬października‭ ‬1997,‭ ‬niedługo po zakończeniu poselskich obrad,‭ ‬kamery monitorujące salę posiedzeń Sejmu zarejestrowały niepokojące wydarzenie.‭
Dwóch ciemno ubranych osobników,‭ ‬zakradło się chyłkiem,‭ ‬niczym złodzieje na filmach akcji,‭ ‬do nie zamkniętej jeszcze sali,‭ ‬przystawiło przyniesioną drabinę i podczas gdy jeden przytrzymywał,‭ ‬drugi wtarabanił się do góry,‭ ‬a następnie coś gmerał,‭ ‬majstrował i przybijał do ściany.‭
Widać młotkowym był nie najpierwszego sortu,‭ ‬czy podchmielił kapkę przed nocną robotą,‭ ‬bo przy schodzeniu noga mu się omskła i zleciał na łeb,‭ ‬na szyję.‭
Przez ten wypadek nieszczęsny okazało się,‭ ‬że głównym majstrem był poseł Akcji Wyborczej Solidarność‭ ‬-‭ ‬Tomasz Wójcik,‭ ‬człek widać honorowy,‭ ‬bo tożsamość swego czeladnika w tajemnicy dotąd zachował.‭
A cóż to za tajemną pracę poselska specbrygada pod osłoną mroku i nieobecność postronnych tak niefortunnie czyniła‭ ?
Otóż dwaj panowie,‭ ‬przez naród demokratycznie wybrani,‭ ‬przyczepiali na ścianie krucyfiks,‭ ‬bo jakoś za dnia się obawiali,‭ ‬a może i niezręcznie im było brak fachowości w tej materii prezentować,‭ ‬a tak fakt dokonany,‭ ‬jak wisi,‭ ‬to nikomu niechybnie odwagi nie starczy by zdjąć.‭
Tak też i się stało,‭ ‬jak powiesili,‭ ‬do dziś dnia wisi.‭
Lewica trochę pomruczała,‭ ‬prasa opisała i przyschło.‭ ‬Nawet nagany chyba nikt nie wlepił za samowolę.‭ ‬Jaka tam samowola zresztą,‭ ‬u siebie są,‭ ‬to i mogą na ścianach wieszać,‭ ‬co im się tylko powiesić zechce i po nocy palców nie przytłukując uda.‭
Dwanaście lat później trójka młodych ludzi postanowiła w zgodzie ze swymi przekonaniami odwrotną czynność ‭ ‬uskutecznić,‭ ‬tzn.‭ ‬spowodować zdjęcie krzyży ze ścian w klasach ich liceum.‭
Miast jednak brać przykład ze szlachetnych,‭ ‬a mężnych wybrańców narodu i cichaczem,‭ ‬po kryjomu jak zbóje ‭ ‬swój zamysł zrealizować,‭ ‬uczciwą drogę wybrała,‭ ‬na ścieżkę legalnych,‭ ‬zgodnych z prawem negocjacji,‭ ‬postulatów i dyskursów wszelakich wchodząc.‭
No i się zaczęło,‭ ‬afera na dwanaście fajerek,‭ ‬krzyk rwetes i kłótnie gdzie tylko się da.‭ ‬Od brukowców eufemistycznie tabloidami zwanych,‭ ‬po poważne gazety,‭ ‬jedni bronią własną piersią zastawiając,‭ ‬drudzy z błotem najgorszym mieszają.‭
Nawet pan europoseł profesor Legutko głos za stosowne zabrać uznał,‭ ‬młodych ludzi od rozwydrzonych szczeniaków i zadymiarzy wyzywając.‭ ‬A przecież ta trójka wierząc,że w naszym kraju można zgodnie z prawem realizacji tegoż wymagać,‭ ‬dała potężnego prztyka w nos dorosłym i,‭ ‬w swoim mniemaniu,‭ ‬prawym parlamentarzystom,‭ ‬łamiącym prawo,‭ ‬do którego tworzenia powołani przez naród zostali i nie biorąc z nich przykładu,‭ ‬nijakich machinacji i majstrowań przy krzyżach nocą nie czyniła.‭
Mniemam,‭ ‬że pan europoseł miast pohukiwać,‭ ‬winien ze wstydu za swych byłych kolegów z poselskiej ławy ogon podkuliwszy,‭ ‬młodzież przeprosić,‭ ‬a nie swą hm...‭ ‬godność po sądach włóczyć.‭
Bo to,‭ ‬że młodzież dziś swoją drogę wybiera,‭ ‬odrzucając zwyczaje w starszym pokoleniu za normę przyjęte,‭ ‬w tym akurat wypadku,‭ ‬tylko na jej korzyść świadczyć może.‭
‭

Nadzwyczajnie obrodziło nam latoś dyskursami i rozhoworami wszelakimi w kwestii tak delikatnej materii, jak symbolika i uczucia religijne, co w Rzeczpospolitej naszej, tematem mocno zapalnym, a i nerwowość jakowąś niezdrową inspirującym, ostatnio się zdaje.
Obserwując zapalczywość harcowników stron obojga, z obawą mniemam, że koniec końców, któremu z waćpanów owych ręka do szabli sięgnie, jak to już i drzewiej bywało, a wtedy i rokosz, czy inne nieszczęście w narodzie gotowe.
"Przeto nie osądzajmy już jedni drugich, ale raczej baczcie, aby nie dawać bratu powodu do upadku, czy zgorszenia" Rz. 14; 13
Pracowałem swego czasu, ja - protestant ewangeliczny - z bardzo przywiązanym do swych religijnych przekonań i tradycji - rzymskim katolikiem.
Zajmowaliśmy na przemian jedno pomieszczenie i mój czcigodny zmiennik upierał się wytrwale, że bez krucyfiksu na ścianie to on w żaden sposób pracować nie może i nie ma w zwyczaju.
Tak więc i utrwaliło się z czasem, że ja w mój dzień krucyfiks zdejmowałem i pieczołowicie układałem w przeznaczonej specjalnie na ten cel szufladzie, a nazajutrz kolega zawieszał go napowrót z całą, przynależną tak doniosłemu wydarzeniu, celebrą.
Tak nam ten rytuał cyklicznej i z pełnym wzajemnym szacunkiem de i sakralizacji pomieszczenia wszedł w nawyk, że gdyby któryś z nas zapomniawszy swej powinności nie dopełnił, z miejsca by niepokój o stan swych zmysłów, tudzież  głębokość wiary u drugiego wzbudził.
Osobliwy, acz wielce znaczący consensus wypracowaliśmy na niedziele.
Kolega tak długo użalał się i biadolił, iż nasz wspólny gabinet na ten, tak ważny i święty dla niego dzień bez żadnej opieki przed szatanem i innym diabelstwem pozostaje, że kiedy to mnie przypadała sobota, dla spokoju jego duszy, posłuszny Słowu - " A my, którzy jesteśmy mocni, winniśmy wziąć na siebie ułomności słabych, a nie mieć upodobania w sobie samych" Rz. 15; 1, krucyfiks na ścianie obowiązkowo przed wyjściem  zawieszałem.
Wracając więc na grząski grunt toczących się sporów, może by tak bulwersującemu ostatnio kolędą w reklamie portalowi Allegro zasugerować, by proporcjonalnie do światopoglądowego podziału, w dni powszednie pieśń paraliturgiczną wykorzystywał, a w niedzielę Międzynarodówkę.
I może wreszcie zgoda nastanie, bowiem " Jeśli można, o ile to od was zależy, ze wszystkimi ludźmi pokój miejcie. " Rz.12;18.

Paweł Ilecki

Niezwykle interesująca dyskusja wywiązała sie na słynnym ze swego poświęcenia portalu
Fronda. Decyzja - wynik ogólnonarodowego referendum - Szwajcarów, aby zakazać dalszej budowy
minaretów przy meczetach zaniepokoiła czołowego sofistę katolickiego - dr Tomasza Terlikowskiego. Tenże to wybitny publicysta stwierdził, że suwerenna decyzja Helwetów jest niesłuszna, godzi w swobody wyznań religinych i może tylko pogorszyć napiętą sytuację między jedynie słusznym katolicyzmem, a fałszywym islamem. Należy muzułmanów ewangelizować, nawracać, przytulać do szerokiego łona Watykanu, a nie zabraniać im budowy fragmentów świątyń.
Tym bardziej, że islamistów w Europie przybywa, mnożą się akty konwersji z katolicyzmu na islam, a przybytki katolickie zaczynają świecić pustką.
Jedyna radą więc zwarcie szeregów, zorganizować się i siać, siać, siać. jak to pewien dr dyrektor ma w zwyczaju.
Nieśmiało pobrzmiewa w tym apelu troska bardzo słusznie trwogą podszyta, że po sporach o krzyże, wrogowie Boga, Przenajświętszej Panienki, Świętego Rzymskiego Kościoła i świata całego, mogą się bezbożnie sprzeciwić dzwonnicom z hałasującym od świtu elektronicznym symbolem potęgi kleru katolickiego w Polsce, co i nie daj Boże.
Na to mu, anarchię w poświęconym grajdołku czyniąc, ripostuje niejaki Tomasz {jakoś to imię w kręgach konfesyjnych popularne, a przecież z niedowiarstwem kojarzone} Torquemada,  postać w owych kręgach z tradycjonalizmu tudzież betonowej wprost ortodoksj znana : "Panie Tomaszu: proszę zauważyć, że na minaret włazi 5 razy na dobę osobnik by zanosić stamtąd głośne modły do diabła. Nie widzę powodu, by tolerować takie rzeczy w przestrzeni publicznej. Meczet w pobliżu domu toleruję, moje dzieci bawią się nawet na podwórku z bisurmaniątkami, ale gdyby musiały słuchać zawodzenia muezzina, to zrobiłbym wszystko, by to ukrócić."
No i proszę, katolicy dogadać się nie mogą, a tysiące protestantów, buddystów, neopogan, ateistów, agnostyków itp. muszą wysłuchiwać bębnienia dzwonów.
A może wziąć przykład z Torquemady i też zacząć robić wszystko, by to ukrócić ?
ps. Dobrze, że Al-Kaida, czy inny Miecz Islamu nie czytuje Frondy, bo by obu panom kęsim i dzihad już szykowała. A może czytuje ?
Paweł Ilecki

Kolęda "Cicha noc" należy do najbardziej znanych na świecie, przetłumaczono ją na ponad 300 języków. Tekst powstał na podstawie wiersza napisanego w 1816 roku przez austriackiego wikarego Josepha Mohra, a melodię dopisał w dwa lata później kościelny i organista z Oberndorfu k. Saltzburga - Franz Gruber. Oficjalnie jako pieśń kościelną uznano ją w 1866 r. Na ziemiach polskich znana była w zaborze austriackim i pruskim, jednak dziś śpiewane słowa  spolszczył do niej dopiero 1930 roku Piotr Maszyński.

Postępująca skleroza uniemożliwia mi przypomnienie sobie obecnie tytułu filmu, z którego zapamiętałem jedynie niezwykle znaczącą scenę: podczas wojny, po dwóch stronach frontu, w okopach, śpiewano tę kolędę w wigilijną noc w różnych językach. Co więcej, zarówno melodia, jak i cała pieśń wielokrotnie była wykorzystywana w różnorakich dziełach artystycznych, w tym także w reklamie. Od dawna stała się ogólnodostępnym dziedzictwem kultury, a prawa autorskie do niej wygasły.

Dlatego też, z ogromnym zdumieniem odkryłem na portalu Pro Polonia, którego strony zawsze z ciekawością odwiedzam, zafascynowany wręcz przygniatającą treścią niektórych informacji i wypowiedzi, apel podpisany przez znanego mi już uprzednio z przegranej batalii z Madonną, sławetnego Mariana Brudzyńskiego.

Tym razem pan radny sejmiku mazowieckiego, miast dbać o kanalizację, nowe miejsca pracy, sądzić z p. Giertychem o szambo, itp. sprawy, jakimi to radni zwykli się zajmować, wytoczył znów swe kolubryny i bombardy przeciw portalowi aukcyjnemu Allegro.

Dlaczego znów, a no bo i poprzednim razem miał z nim mocno na pieńku za wspieranie koncertu skandalicznej i perwersyjnej, jak ją nieustannie zowie, artystki Madonny. W sierpniu nie wyszło, skrył się więc, przyczaił i zasadzkę zastawiwszy, okazji dopieczenia znienawidzonej bestii wypatrywał. No i jak znalazł, napatoczyło się na same Święta - Allegro śmiało, w bezbożnym swym procederze, melodii z najświętszej kolędy do reklamy używać, mocno tym bluźnierczym aktem panmarianowe et consortes uczucia religijne raniąc.

Toż i on z miejsca, ani myśląc swój apel o zaniechanie przeciw tym oczajduszom i poturczeńcom wystosował. No i cóż, wygra, nie wygra, pohałasuje - wybory samorządowe już prawie za pasem. Widać w sondażach pan radny sprawdził, że o nim zapomnieli, a tu taka okazja, aby się małym kosztem wyborcom przypomnieć i z najlepszej strony waleczność, tudzież nieugietość zaprezentować.

A może za spadkobiercami praw austriackich autorów tak się ujął, zdradzieckim wykorzystywaniem ich ojcowizny do głębi poruszony, swój polski patriotyzm na paneuropejski zmieniając ? Oj, chyba nie, do europarlamentu z mazowieckich lasków, piasków i karasków daleko, a i kondycja nie ta.

Najciekawsze jednak, iż blogujący na tym samym portalu z wielkim zacięciem i powodzeniem pan Artur Rumpel nazywa kolędy zjawiskiem paraliturgicznym, które to z wiarą już niewiele wspólnego mają.

A z tego wynika, że pan Marian niedługo może i psychologię z parapsychologią pomyli, w okultyzm jakowyś, Bogu tak obrzydliwy, popadając, czego mu nie życzę, bowiem i ja swoją pisaniną wyborców aktywizuję, co mi po wyborach, nie ukrywam, jakoś może zaowocuje.

Coś mi jednak po kościach strzyka, że z tym ponownym wyborem, to i kiepsko będzie. Więcej pożytku by uczciwe zainteresowanie i zajęcie bolączkami i problemami wyborców przyniosło, niż szarganie nazwiska po gazetach, internetach, sądach, pikietach i innych środkach mylonych powszechnie z tym, co możne nazwać uczciwą i przyzwoitą kampanią wyborczą.

Paweł Ilecki

W zamierzchłych czasach, których już chyba nawet najstarsze dinozaury nie pamiętają, wybrałem się na wakacje do maleńkiej mazurskiej wioski, malowniczo usytuowanej na wzgórzu pomiędzy ścianą starego lasu, a taflą wielkiego jeziora.
W pogodny, słoneczny poranek, zapoczątkowany orzeźwiającymi ablucjami w chłodnej toni jeziora, pijąc zaparzoną studzienną wodą kawę, ze zdumieniem obserwowałem jak kacza rodzina, z głośnym kwakaniem, trzepaniem skrzydeł i kręceniem kuperkami, pod wodzą nadętego pychą kaczora alfa, maszeruje zdyscyplinowanym rządkiem po podwórzu.
Cóż w tym dziwnego ? Zwykły widok na wsi, jakby się powierzchownie zdawać mogło.
Jednak kaczki, miast w oczywiście oczywistą stronę jeziora, kierowały się za stodołę, w kierunku szumiącego starymi sosnami lasu.
Zaintrygowany tym brakiem naturalnej logiki i instynktu poszedłem za nimi, i cóż ujrzałem ?
Za stodołą kisiła się, sądząc z wyglądu wykopana wiele lat wcześniej, obrośnięta chwastami i zaniesiona rzęsą wodną, zalatująca rozkładem i zgnilizną maleńka sadzawka.
Ona to właśnie była celem peregrynacji kaczego rodu z podwórka, a wnioskując z radosnego pokwakiwania, musiała służyć niezliczonym kaczym pokoleniom za niezbywalne i, w ich przekonaniu, zapewne jedyne ojczyste i przyjazne terytorium.
Kierowany ciekawością i chęcią wyjaśnienia owego "dziwu natury" zainterpelowałem w tej pełnej logicznej niespójności kwestii, wygrzewającego się na ławeczce przed domem dziadka gospodarzy.
- "Dlaczego wasze kaczki, miast jak setki innych, domowych i dzikich, korzystać z dobrodziejstw szerokiej przestrzeni, wolności i czystej wody pobliskiego jeziora, taplają się w tej maleńkiej, zatęchłej sadzawce ?”
- "Panie ! Jakby one wiedziały, że tam jest to jezioro... " odpowiedział.
Przestroga ujęta w przesłaniu tego, z pozoru drobnego i mało ważnego epizodu powraca do mnie w całej swej złowieszczej krasie gdy, chwała Bogu, jak na razie na obrzeżach i marginesach naszej rzeczywistości pojawiają podobne w stylu do poniższej, wypowiedzi :

- "Gdy nie będzie mediów katolickich, gdy nie będzie mediów polskich, czysto polskich, dbających o polski interes, to co będzie z nami ? To już będzie po Polsce.”
http://bi.gazeta.pl/im/6/7038/m7038236.mp3

W tych słowach najsłynniejszy medialny zakonnik w Polsce sugeruje zasłuchanym w niego „kaczętom”, że jedynie i niezmiennie, tym co nasz naród może uratować jest ciasna, ale własna i od pokoleń zatęchająca sadzawka. Podobną tezę wysnuł już przed laty nasz wieszcz narodowy:
"Tylko pod tym krzyżem, tylko pod tym znakiem, Polska jest Polską, a Polak Polakiem!".
(A. Mickiewicz)

Zastanówmy się jednak, nim będziemy strofę poety jak mantrę powtarzać, jakie były historyczne, społeczne i polityczne okoliczności, gdy ją napisał. Od XIX wieku nie tylko sytuacja Polski, ale i ludzka świadomość uległa zmianie.
Mam często wrażenie, że wielu naszych mniejszych, czy większych przywódców duchowych i politycznych zapomina, że obywatele naszego kraju, to nie kaczki. Nie wystarczy wykopać sadzawki za stodołą, zaprowadzić tam kilka pokoleń kaczorów alfa, aby potem, siłą instynktu prowadzały tam swój przychówek, nie dopuszczając nawet myśli, że oto nieopodal rozpościera się ogromne jezioro.
Dlatego otuchą niezmierną napawa mnie świadomość, że obok parafiańskiego zaścianka, obok podszytej partykularnymi interesami chęci wpędzenia Polski i Polaków na zawsze w zamuloną sadzawkę, wmówienia, że tylko w niej cel i kres naszego życia, pojawiają się coraz częściej wypowiedzi takie, jak ostatnio posła Celińskiego :

„- Od tego jak Polska wykorzysta najbliższy czas w Europie i świecie będzie zależała jej przyszłość. - Albo poprawimy swoją pozycję i będziemy cenionym partnerem w polityce międzynarodowej, bezpieczeństwa, modernizacji i rozwoju, albo będziemy tak jak byliśmy przez kilkaset lat na peryferiach tego świata -”

Może więc już rzeczywiście pora, aby nie dając wiary przeróżnym zmanipulowanym przez chytrego gospodarza kaczorom alfa, porzucić sadzawkę i wypłynąć na szerokie wody.

Paweł Ilecki.

Syn mego znajomego jest właśnie na etapie "Potopu". Dziwne z niego dziecko, jakby konserwatywne nieco, a w dzisiejszych czasach z pewnością niecodzienny to okaz, bo i książki czyta i jakby coś z nich rozumiał. W każdym razie zapytania w temacie swych lektur ma liczne, rozmaite, a i kłopotliwe czasem. Kolega to po nocach i samokształcenie uzupełnia, by na całkowitego jełopa w błękitnych oczętach latorośli nie wypaść.

Jednakże to, co owo, trącające molem książkowym pacholę wykoncypowało onegdaj, to studia uniwersyteckie, eh, co ja gadam, profesura z prawa humoris causa za mało.